Leon Naparty, syn Jana i Feliksy z Jaworskich, urodził się 16 kwietnia 1901 roku w Kłodawie.
Leon edukację rozpoczął w swoim rodzinnym mieście Kłodawie, w szkole początkowej, był uczniem szkoły w latach 1908-1915. Edukację na poziomie 7-mio klasowej szkoły powszechnej uzupełnił w Grajewie. W dniu 12 maja 1932 r. złożył egzamin końcowy po ukończeniu kursu dokształcającego podoficerów zawodowych i otrzymał świadectwo.

Obowiązkową służbę wojskową odbywał w niepodległej Polsce w latach 1922-1924. Po odbyciu obowiązkowej służby wojskowej pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. Jego jednostką był 9 Pułk Strzelców Konnych im. Generała Pułaskiego, który stacjonował w mieście Grajewie nad rzeką Ełk, obecnie w województwie podlaskim. Pułk wchodził w skład Podlaskiej Brygady Kawalerii i powstał w 1920 r. W tej jednostce Leon Naparty w latach 1925-1939 był podoficerem zawodowym. Awans do stopnia tytularnego starszego wachmistrza otrzymał z dniem 1 października 1926 r.

24 stycznia 1925 roku poślubił kłodawiankę Janinę Kantorską, córkę Karola i Marianny z Czupryńskich. Młodzi po ślubie zamieszkali w Grajewie, Janina przez jakiś czas pracowała w kasynie pułkowym.

W ostatnich latach służby Leon był członkiem orkiestry pułkowej. Grał na trąbce, na skrzypcach, akordeonie i na okarynie. W roku 1927 roku był w składzie plutonu trębaczy 9. pułku strzelców konnych, w latach 1933-1939 był jego kapelmistrzem.

Za wzorowo pełnioną służbę otrzymał kilka medali i odznaczeń wojskowych: Brązowy Krzyż Zasługi, Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921, Medal Dziesięciolecia Odzyskana Niepodległości, Łotewski Medal Pamiątkowy 1918-1928, Odznaki Strzeleckie, Odznaka Grenadierska, Państwowa Odznaka Sportowa i in.

W 1939 roku brał udział we wszystkich działaniach wojennych swego pułku. Pod koniec 1939 i na początku 1940 roku przebywał w niewoli niemieckiej. Po powrocie w czasie okupacji hitlerowskiej pracował jako robotnik i malarz pokojowy. Potajemnie słuchał polskich audycji radiowych z Londynu, a wiadomości przekazywał zaufanym Polakom.

Po wyzwoleniu Kłodawy pełnił funkcję pierwszego w naszym mieście komendanta Milicji Obywatelskiej. Był też pierwszym powojennym kapelmistrzem orkiestry Ochotniczej Straży Pożarnej. Razem z innymi strażakami starał się o zebranie instrumentów muzycznych. Udało się odzyskać część instrumentów z dawnej orkiestry Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” przechowanych w domach kłodawian przez okres okupacji. Zajęcia orkiestry strażackiej odbywały się średnio dwa razy w tygodniu. Zespół liczył od 15 do 25 osób, w tym składzie orkiestra występowała w obchodach uroczystości kościelnych jak rezurekcjach wielkanocnych czy procesjach Bożego Ciała. Orkiestra z żałobnymi i poważnymi pieśniami brała udział także w pogrzebach zmarłych czynnych i wspierających członków straży. W okresie letnim orkiestra wielokrotnie przygrywała mieszkańcom Kłodawy odpoczywającym w niedzielne popołudnia w parku Górnika. Orkiestra zakończyła swą działalność w 1960 roku. Prawie wszyscy muzycy przeszli do nowo powstałej orkiestry Kopalni Soli Kłodawa, którą zorganizował Marian Domasik – dyrektor zakładu. Pierwszym kapelmistrzem kopalnianej orkiestry został Leon Naparty. Tę trudną i zaszczytną funkcję pełnił przez pierwszy rok działalności orkiestry (1960-1961).

Zarobkowo pracował głównie jako malarz pokojowy w prywatnych mieszkaniach, ale także w szkołach i zakładach pracy. Malował również większość napisów i tablic zlecanych przez Zarząd Miejski. Zmarł nagle 24 czerwca 1966 roku, pochowany na kłodawskim cmentarzu parafialnym. Żona Leona -Janina przeżyła męża o 32 lata i zmarła 28 lutego 1998 r. Małżonkowie zmarli bezdzietnie.
(źródło: G. Niewiarowska „Obrazki z dawnej Kłodawy 6”)